-Niyetin salih ise,bu evren sana hizmet etmeye mecburdur.Çünkü nankörlük iblisin vasfıdır.Evreni yaratanın değil.
Her gerçek içinde iki şey barındırır,biri hayranlık diğeri düşmanlık.
bu dünya, yaşam cömertlik ister: İnsanın kendi
içindeki karakteri yetiştirmesi, ama bunu yaparken de
çevredeki hiçbir şeyi algılamaması, hâlâ soluk alsa da ölü
olmaya benzer.
güçlü olabilmek için insanın kendini
sevmesi gerekir; kendini sevebilmek için de insan, kendini
derinlemesine tanımalı, kendi hakkında her şeyi, en gizli,
kabullenmesi en zor şeyleri bilmelidir.
mutluluk neşenin yanında güneşin yanında bir elektrik
lambası gibidir. Mutluluğun hep bir nesnesi vardır, bir şeyler
yüzünden mutlu olunur, varlığı dışardan bir olaya bağımlıdır.
Oysa neşenin nesnesi yoktur. Belirgin olmayan bir nedenle
sarar seni, varlığı güneşe benzer, kendi yüreğinin ısısıyla
yakar.
Oysa ağaç değişiktir. Filizlenmesinden ölene dek hep aynı
yerde durur. Kökleriyle dünyanın yüreğine, dallarıyla da göğe
her şeyden daha yakındır.
Cansuyu, içinde yukardan aşağıya, aşağıdan yukarıya
dolaşır. Gün ışığına göre, yayılır ve toplanır. Yağmuru bekler,
güneşi bekler. Önce şu mevsimi bekler, sonra ötekini, ölümü
bekler. Yaşaması için gereksinmesi olan şeylerin hiçbiri onun
isteği ile oluşmaz. Vardırlar, işte o kadar. Anlıyor musun
şimdi, ağaçları okşamak neden güzeldir?