İyilik ve Kötülük arasındaki ideal karşıtlık, mutluluk ve mutsuzluk arasındaki ideolojik karşıtlığa indirgenmiş durumdadır. Oysa bunların simetrik şeyler oldukları söylenemez. İyiliğin mutluluğa indirgenmesi, Kötülüğün mutsuzluğa indirgenmesi kadar büyük bir talihsizliktir.
İyilik saydamdır. Bir tarafından bakınca öteki tarafı görürsünüz. Kötülükse daha çok bir ekrandan yansır gibidir. Ekrandan yansıyansa Kötülüğün kendisidir.
Spinoza: "Kinden sonra insanı en çok yıpratan duygu, tövbe etmedir" demektedir. Oysa kin ve tövbe etme aynı şeydir, zira simgesel sözleşmeden kopma ve kişiselleşmenin yol açtığı pişmanlık, kendinden nefret etme ve acı çekmeye neden olmaktadır