kaygının en insani yanlarından biri, kaosu kaosla tedavi etmeye çalışmamızdır. kendilerini korkunç durumlara sokan insanların geri çekildiği nadiren görülür, aksine vites yükseltme eğilimindeyizdir. başka insanların duvara tosladığını izleyip yine de kendimizin oradan rahatça geçebileceğimizi ummaya devam ettiğimiz yaşamlar yarattık. duvara yaklaştıkça beklenmedik bir çözümün bizi mucizevi bir şekilde kurtaracağına duyduğumuz inanç artar, bu esnada da bizi izleyen herkes toslamamızı bekliyordur.
şu an onunla diğerleri arasında sonsuzluk vardı sanki. sabah olduğu insanla şimdiki hâli arasında da. evde yalnız değildi ama dünyada hiç kimse onunla aynı ihtimallerle karşı karşıya değildi ve bu, dünyadaki en büyük yalnızlıktı: varacağınız yere doğru yanınızda kimse olmadan yürümek.
insan çocukken bir an önce yetişkin olup her şeye kendi karar vermek ister ama gerçekten yetişkin olunca yetişkinliğin en berbat tarafının bu olduğunu fark eder.
birbirinizden ayrı yaşayamayacak kadar seviyorsunuz birbirinizi. ondan sonra bir süreliğine birbirinizi sevmekten vazgeçseniz bile… ayrı yaşayamıyorsunuz.