zeynep nazlı
@trisium
just running from the demons in your mind.
38 okur puanı
Mart 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
kitabın anlatım tarzını epey beğendim. özellikle karakterlerden birinin bakış açısıyla bitirilen bölümdeki son cümlenin, yeni bölümde bir başka karakterin bakış açısıyla ilk cümle olarak verilmesi beni epey güldürdü. örneğin; ethem’in ağzından anlatılan bir bölüm ‘nasılsa bu ailede her şeyin bedelini en çok ben ödedim.’ diye bitiyorken bir sonraki bölüm ekrem’in ağzından anlatılıyor ve ‘tabii canım, her şeyin bedelini siz ödediniz.’ diye başlıyor. herkes, kendi içinde aile üyeleriyle devamlı kavga ediyor ve yasak elma dizisi tadında eğlenceli bir kitap ortaya çıkıyor.
kendimi bir sitcoma ortak oluyormuş, her bir karakter benimle dedikodu yapıyormuş gibi hissettim, bir çekirdeğim ya da patlamış mısırım eksikti. ve kimin hikayesini okusam her birine hak verdim, sırayla manipüle ettiler beni. sonu da hayal ettiğimden daha güzel bitti, kesinlikle bana bir şeyler katan bir kitap oldu. 
Söyleme Bilmesinler
kitabın arka kapağında yazıldığı gibi “nefes nefese, gerçek zamanlı bir macera… heyecan verici, hızlı tempolu ve alışılmadık derecede zekice…” kurgulanmış bir romandı. gerek sanat gerekse bilim üzerine inanılmaz bilgi birikimi vardı. belli ki dan brown, yazmadan önce çoğu şeyi araştırmış. kitabı okurken bu gerçeği iliklerinize kadar hissediyorsunuz.
inanılmaz derecede abartılı bulduğum birkaç olay vardı. (spoiler! — robert langdon’ın uçaktan paraşütsüz atlayıp denize düşmesi ve ölmemesi gibi.) bazı olaylar da o kadar detaylı ve terim kullanılarak anlatılmıştı ki gözümde canlandırmakta zorlandım fakat bunu bir problem olarak görmüyorum. filmini izleyerek anlamlandıramadığım kısımları telafi edeceğim.
onun dışında kitap fazlasıyla ters köşelerle doluydu. her bölümde inanılmaz bir aksiyon vardı ve olabileceklerin tahmin edilmesi hiçbir şekilde mümkün değildi. bu yüzden okurken heyecanlandığımı söyleyebilirim. italyanca kelimeler ve bilim/sanat/dinle alakalı terimler, okurken biraz zorladı ama kurgu o kadar sağlamdı ki beni rahatsız etmedi. serinin ikinci kitabı olan da vinci şifresi’ni de yakın zamanda temin edip bu serüvene ortak olmaya devam etmeyi düşünüyorum. 
Melekler ve Şeytanlar
inceleme yazıma başlamadan önce matt haig’in en sevdiğim kitabının hâlâ zamanı durdurmanın yolları olduğunun altını çizmek istiyorum. kendime inanılmaz beğendiğim kitaplar hakkında yorum yapacağıma dair söz vermiştim ancak bu kitabın beni ergenlik yıllarıma götürdüğünü söylemem gerekiyor. özellikle the vampire diaries izlediğim günlere. helen radley’i elena gilbert, peter radley’i stefan salvatore, will radley’i ise damon salvatore olarak hayal etmekten alıkoyamadım kendimi. zihnim arada alacakaranlık serisine de misafir oldu tabii. bende yarattığı nostalji etkisi kesinlikle hoşuma gittiğinden çoğu kişinin aksine kitabı beğendim. peki bir daha okur muyum? kesinlikle hayır. 
Radley Ailesi
normalde fantastik kitaplarla aram pek iyi değil. türünün gereği olarak yazarın yarattığı yeni dünyaya dair kullanılan sıra dışı kelimeler, genelde fantastik romanları okumamı zorlaştırıyor ya da okurken sıkılmama neden oluyor. fakat gök mavisi denizdeki ev, tam anlamıyla su gibi akıp gitti. konusunun son derece özgün olmasından tutun da hayata dair vermeye çalıştığı mesajlarla bana kalırsa bir fantastik romandan çok daha fazlasıydı. yüreğime dokundu diyebilirim. yazarın yaptığı betimlemeler sayesinde kendimi tam anlamıyla marsyas adasındaymışım gibi hissettim. kitaba hakim olan renkler ise son derece iç açıcıydı, cıvıl cıvıl bir hikâye olduğunu kapağından da anlayabiliyoruz zaten. o kadar çok sevdim ki muhtemelen bu, kitabın kapağını son açışım olmayacak. 
Gök Mavisi Denizdeki Ev
spoiler (!) — kitap, “saç örgüsü: [isim] üç tutamı, üç parçayı birbirlerine dolayarak birleştirme işlemi.” cümlesiyle başlıyor. böylelikle farklı kıtalarda yaşadıkları hâlde üç kadının birbirlerinin hayatlarını farkında olmadan nasıl güzelleştirdiklerine, anında sizi ortak etmeyi başarıyor. kitabı okurken damarlarınızda akan kana kadın dayanışması eşlik ediyor ve siz gururlanmadan duramıyorsunuz. ana karakterler, gerçekten de bir örgünün oluşabilmesi için ayrılan üç parçalar gibi birbirlerine sımsıkı sarılıyor. bir saçtan böylesine anlamlı ve dokunaklı bir hikâye çıkması, bana kalırsa bir takdiri hak ediyor. kesinlikle bir daha okurum.
smita’nın kısımları okurken biraz beni zorladı çünkü hindistan’a dair daha öncesinde duymadığım çok terim vardı. yine de kültürlerinin okuyucuya geçmesi için bu tarz terimlere yer verilmesi gerekiyordu. minik bir nazar boncuğu olarak düşünebiliriz. 
Saç Örgüsü
