İran ve Yeni Zelanda milli takımlarını karıştıran TRT spikeri kimmiş diye baktım. Aynı adam yıllar önce literatüre "Eto'o bitmiş" olarak giren spor programının da moderatörlüğünü yapmıştı :)
Devlet televizyonu 3 kanladan fazla olmaz
TRT 1’de Dünya Kupası gibi en üst seviye bir turnuvanın maç sonrası yayını var ama beklenti net: analiz, taktik yorum, hakem değerlendirmesi, maçın kritik anları. İnsanlar bunun için bekliyor. Ama yayın akışı bir anda “Orhan Ayhan’ın anıları”na dönüyor. Bu, izleyiciyle dalga geçer gibi bir kopukluk yaratıyor.
Daha sert tarafı şu: TRT’nin sadece TRT 1 değil, TRT Spor, TRT Spor Yıldız, TRT Avaz, TRT Türk, TRT World dahil neredeyse 10’a yakın kanalı var. Bu kadar kanal ve bütçe varken, Dünya Kupası maçının ardından doğru düzgün bir analiz kuşağı kuramamak ciddi bir yayıncılık problemi. Kanal çok ama içerik planlaması zayıf olunca, izleyiciye düşen şey “bekle ama karşılığını alma” oluyor.
Devlet televizyonu açısından bakınca da durum daha tartışmalı: bu kadar kanal sayısı gerçekten gerekli mi, yoksa daha az ama daha nitelikli, düzenli ve profesyonel bir spor yayın akışı mı olmalı? Çünkü mesele kanal sayısı değil, Dünya Kupası gibi global bir organizasyonda bile standart bir post-match yayın akışının kurulamaması.
not:
tam 18 tv kanalı var.dünya üzerinde çin ve hindistan dışında 18 tv kanalı olan başka ülke yok.ortalama 1-5 arası diğer ülkelerde.
Meclis'teki oturumlara ilişkin canlı yayınlar olurdu TRT'nin bir kanalında, şu an var mı?.. Şeffaflık nerede?..
kan sporu // (1988)
— 1988 yapımı, `jean-claude van damme`'ı jean-claude van damme yapan, mahalledeki her çocuğu bacak açma egzersizleri yapmaya zorlamış efsanevi filmi. (bkz: bloodsport).
trt ekranlarında `pazar sineması` kuşağında ya da star tv'nin bol reklamlı gece yarısı kuşağında `parliament sinema kulübü` de az izlemedik bunu. `frank dux` isimli bir abimizin (ki kendisi gerçekte var olduğunu iddia etse de hikayeleri hep bir şehir efsanesi tadındadır) gizli bir yer altı dövüş turnuvası olan "`kumite`"ye katılmasını anlatır.
filmdeki her şey mi ikonik olur arkadaş?
`jcwd`'ın turnuvaya alınmak için tuğlayı değil de altındaki tek bir mermeri kırdığı o sahne.
`gözlerine kireç fırlatıldıktan sonra kör` `topal dövüşüp, hocasının` "gözlerinle değil kalbinle gör frank!" felsefesiyle `chong` li'yi patates etmesi.
her dövüşçünün kendine has dövüş stili (özellikle maymun stili dövüşen abimiz favorimdi).
ve tabii ki filmin ana kötüsü `chong li`'yi oynayan `bolo yeung`. adamın göğüs kaslarını oynatarak yaptığı psikolojik baskıyı bugün mc fit spor salounda ki hocalar yapamıyor.
— dövüş sahnelerindeki o yavaş çekimler (`slow motion`) ve `van damme`'ın havada döner tekme atarken attığı o unutulmaz çığlıklar sinema tarihine altın harflerle kazınmıştır. oyunculuklar yerlerde sürünür, senaryo düz çizgilidir ama hissettirdiği o saf `80'ler` aksiyonu ve gaza getiren müzikleri için bugün bile oturup baştan sona sıkılmadan izlenir.
- `frank dux`'ın `kumite`'de finale çıkıp `chong li`'yi pes ettirirken attığı o son çığlık eşliğinde bacak bacak üstüne atıp çay içmek... 90'larda çocuk olmanın en büyük lükslerindendi. hastasıyız.
appraf.com/title/movie/blo...
[cdn.eksisozluk.com/2026/6/11/f/f9b...
Radyo ve şiir
Ergenliğimin zorlu geçtiği yıllarda babamın iş yerinde hediye edilen TRT radyosunu zaman zaman dinlerdim. Şiire başlamamla paralel olan bir olay oldu . Bir ezgi çalıyordu “ Eşref Ziya Terzi - Hüzün Türküsü” alıp radyoyu yorganın altında bitmemesine dua ederek dinlemiştim. Sonra bir şey oldu. Şiir geldi ve dediki “ Başlıyoruz”
Şimdi yine radyo dinliyorum ve o an gözümün önünden gitmiyor. Gözleri sımsıkı kapalı 16 yaşında çocuğun
“ Güzel anları değil yüz binlerce kahırla
Gökten yıldız kayınca beni hatırla, beni hatırla”
Dediği anda.
Bazen o kadar hassas ayar yapıyorum ki bi anda musluk TRT radyo çekmeye başlıyor. Anadolu’dan sesler korosu eşliğinde duş
