İnsanlar bedenlerini süslemek için servet harcarlar, akıllarını süslemek içinse hiç çaba göstermezler. Bu yüzden çoğu dışarıdan parlak, içeriden çürüktür.
Kötülük, zevke doymaktan bıkmaz.
Kavga eder, öldürür, ama yine de saygı kazanır. Acımasızdır, amansızdır ve ceza karşısında güler, kahkahaları ufku sarsar! Zayıfları taciz etmekten zevk alır, cenazelere bayılır, mezarlıklarda şarkı söyler. Ölüm yanıma geliyor ve bana gülüyor, benle alay ediyor. Kurban toprak altında, katil kayboldu, barakamızda her ikisi için ağlıyoruz. Bahçede çocuksu kahkahaların yerini gözyaşlarıyla ıslanan yaşlı ve asık suratlar aldı. Vücudumun içinde acıdan başka bir şey kalmadı. Bu kadar perişanlık neden? Hayallerim nereye gitti? Nereye?