Hayır,ölüm korkusu yakamı bırakmıyordu ve çile çekmeyen insanlar bunu anlayamazdı.Hayat dolmuştu içim.Artık hissettiğim en ufak bir mutluluk,saatler boyunca çektiğim ıstıraptan ve kederden intikam alıyordu.
Ölmeye 20 yaşında başlayan insanlar vardır.Çoğu insan yağı bitmiş bir gaz lambası gibi yavaş yavaş gelen ölüm vaktini bekler ve o vakit geldiğinde sonsuza dek susar.
Benimle ahmakların ve ayaktakımının yaşamı arasında,onlara fikrimi söylememi gerektirecek ne gibi bir ilişki vardı ki?Bir kere sağlıklılardı,iyi uyuyorlardı,iyi sevişiyorlardı ve asla benim hissettiğim sıkıntıların bir parçasını bile hissetmemişlerdi.Ölüm her dakika kanatlarını yüzlerine sürmüyordu.