oysa ben bugün,bir zamanlar kalbimin her asil hareketine gülümseyen,hayatımı birleştirmeyi hayal ettiğim,ışığa doğru giderken bana yol gösterdiğine inandığım o meleği tanımakta güçlük çekiyorum artık.
asıl can sıkıcı olan kendi kendine ve kalbine uyguladığı baskının ona iyi bir şey gibi görünmesi.hatta herkesin böyle bir baskıyı yaşamasını ister gibi bir hali var.kalbimizi aldatan çoğu şeyin çoğu zaman düşüncelerimiz olduğunu söyleyen la rochefoucauld değil miydi?
kalplerimizin katılığı ve şüphelerimiz yüzünden sürekli engellediğimiz mutluluk halini her hıristiyan mutlaka yaşamalıdır.her canlı huzurlu olma yeteneğine az ya da çok sahiptir.her canlı huzura doğru ilerlemelidir.