Benim gibi olan başkalarını merak ediyorum, dışarıdan tamamen iyi görünüp de içeriden çürüyen, bu çürümenin hafif bir “iyi olmama” ama aynı zamanda “kahrolmama” halini taşıyan başka insanları.
Duygularımız söz konusu olunca dürüst olmakta neden bu kadar başarısızız? Hayat, bu duyguları paylaşmaya zamanımız olmayacak kadar bizi yorduğu için mi?