Ben seni bir daha görememekten değil de,
seni unutmaktan korktum en çok;
o şehirden ayrılırken...
Veda ettiğim,
şehrin sokakları değil içimdeki sendin sanki...
Ardımda bıraktığım,
birkaç günlük anı değil de koca bir ömürdü belki..?
Ne yürüdüğüm kaldırımlar,ne içime çektiğim hava,ne doyasıya seyrettiğim deniz...
Ayrılırken ardıma bakıp iç çektiğim sendin sevgilim.
Elveda diyemediğim sendin.
Son kez sarılamadığım sendin.
Bir daha gelememek değil de oralara,
bir daha seni görememek yordu en çok yüreğimi.
Adını anmaya korktum bazen,
ama adını unutmaktan daha çok korktum.
Gözlerini bir daha hatırlayamamak...
Bana nasıl baktığını hatırlayamamak var ya...
En büyük kabusumdu benim.
İçimi titreten sesini bir daha duyamamak?
Zordu elbet.
Ama unutmak?
O yüreğime aşkı fısıldayan sesini anımsayamamak???
Felaketimdi!
Ya bir daha sevemezsem böyle kimseyi?
Ya bir daha sevmezse böyle kimse beni?
Yoo! O değildi mesele...