"En puslu, en tutsak maviye bakıyordum kutu gibi odamın dünyaya açılan küçük penceresinden. Dünya benim için bu çerçeveden görebildiklerimden ibaretti."
"Ben seni özgür bıraktım, kanatlarını istediğin yere doğru çırpabilirsin ama bilmelisin ki her gün penceremin önüne ekmek kırıntıları serpiyorum."
Evinin yolunu kaybeden tüm Hansel ve Gratel’lere hasretle…