Sanki bizi birbirimize somut bir bağ, bağlamıştı. Uzaklaşır uzaklaşmaz, bilinmeyen bir güç, bizi birbirimize çekiyordu sanki. Bunun içindir ki, birbirimize sevgimiz doğaldı. Düşünmeye ya da seçmeye yer yoktu ki.
Zaman zaman böyle oluyor. Sinirleniyor ve ağlıyor. Ama bu, pek ciddi bir şey değil. Duygularını dışa vurabildiğinden. Bu yapılamazsa gerçek tehlike başlar. O zaman duygular insanın içinde birikir, katılaşır. Duygular bedende donup kalır ve ölür. İşte bu, dehşet vericidir.