Sabah beri aynı terane. Mutsuzum. İnsan, böylesine alışık olduğu bir duyguya daha ne kadar tahammül edebilir? Ara sıra ondan uzaklaşmak için buradayım. Cehalet mutluluktur derler. Sabaha kadar bütün bildiklerimi unutmak istiyorum. Belki bu defa olur ümidiyle başladım güne. Hayal kırıklığı, hüsran ve yine bildik meyus saatler. Biliyor. Bir yakalasam paçasından bırakmayacağımı biliyor.