İnsan olmanın kendiliğinden değil, uyum zorunluluğuyla sürdürülen bir durum olduğunu anlatan romanın anlatıcısı Yozo insanlardan korktuğunu söylerken aslında onların kurallarını sezgisel olarak anlayamamasından söz eder. Bu yüzden hayatta kalmak için maske takar... Şakacı, uyumlu ve zararsız görünmeye çalışır.
"İnsanlardan korkuyordum” ve “Ben artık insan değilim” gibi cümleler Yozo’nun toplumla kuramadığı bağı özetler. Onun düşüşü ahlaki bir çöküşten çok anlaşılmamanın yavaş sonucudur. Alkol ve kendine zarar kaçış değil, var olma çabasıdır.
Kitap, insanlığın kapsayıcı değil, çoğu zaman dışlayıcı olduğunu gösterir.