Tuor
Deniz kıyısındaki kara yarlara ulaşıncaya dek bu yörede bir süre amaçsızca dolaştı ve işte o zaman hayatında ilk kez okyanusu ve onun dalgalarını gördü, hem de tam güneşin Yeryüzü'nün uzak ucunda, denizin ufuk çizgisiyle birleştiği noktada gerçekleşen batışına tanık olacağı bir vakitte ve bu sahne karşısında yüreği son derece büyük bir özlemle dolarak, kollarını iki yana açıp öylece durdu. Bazıları onun İnsan ırkına mensup olup da Deniz'in kıyılarına ulaşan ve bu manzarayı seyretme şansı yakalayarak onun yürekte uyandırdığı özlemi tadan ilk kişi olduğunu söyler; ama söyledikleri ne derece doğrudur bilinmez.
Silmarillion'da bir, bu kitapta ise üç versiyonunu okudum. Temelde hikâye hep aynı: Ulmo'nun emri doğrultusunda Gondolin'e yolculuk eden Tuor, gelen uyarıyı dikkate almayan Kral Turgon ve Gondolin'in düşüşü. Göze çarpan değişim ise karakterlerin soyları. Neredeyse paragraf uzunluğundaki cümleleri okumak ve anlayabilmek için dikkatli okumak gerek. En nihayetinde Eärendil'in aldığı silmarille Sabah Yıldızı'na dönüşmesi, Morgoth'un zincire vurulup Dünya'nın dışındaki boşluğa atılması ve Mandos'un kehaneti…
"Batı diyarının Kuzey kesimlerinde devirlerin öncesindeki devirlerle yaşananların öyküsü burada son buluyor." Şeklindeki kapanış cümlesiyle, versiyonları ve uzun cümlelerini haz alarak okudum.
Tolkien'in kadim zamanlara ait üç büyük öyküsünden sonuncusudur.
Beren ile Luthien ve Hurin'in çocukları'na göre daha sade ve akıcı bir dili vardır. Kitabı okurken dikkatlice olaylara
“Peki nedir bu bahsettiğiniz hedef, haşmetli efendim? diye sordu Tuor.
“Yüreğinin öteden beri özlemini duyduğu şeyle aynı.” diye yanıtladı Ulmo
Başarı, keyif aldığın şeyi yapmak değil, onu yaparken haz duymaktır..
