❝Ateş, kor ve kül olarak sona ermeyi kabullenmek zorundadır — yanmak için;
ve, yandıktan da sonra
Ateş ve Alev; Kor ve Kül―
işte...❞
Kitap 'Ateş Yakana Kılavuz' ve 'Kut Arayana Kılavuz' başlıkları ile iki kısımdan oluşuyor. Aruoba Ateş ve Kut kavramını felsefe ve şiirin bütünlüğü ile cümlelere döküyor. Ben bu iki kavramı mefhum olarak tanımlıyorum kendimce, Mefhum; ''İnsanın kalbi ve ruhuyla bildiği, algıladığı şeyler mefhum olarak ifade edilir. Örneğin inançlar, bu ifadeye göre birer mefhumdur. Gözle görülmeyen ama insanın var olduğuna inandığı şeyler mefhum olarak açıklanabilir.'' Bu iki kavramın insan ruhundaki tesiri mefhumdur. Bir ruhun ateş içinde var oluşu mefhumdur.. Kut, ruhun içindeki yansımadır.
İşte bu yüzden bu kitap varlığımın/varoluşsal yalnızlığımın
yansımalarıma sahip olanın; kendisini tanımladığı, kendi varlığını kendisi dışından yerine koyabildiği, kendisi dışında somutlaştırdığı gerçek şey. kendime yansı olarak bulduğum.
ateşe baktıkça içimdeki aydınlığı beslediğim,
'Yakın' eserini okudukça kavruluyorum. bunun bu kadar bilincinde olup sonunda kül olabilme ihtimalini göze alarak okumaya devam ediyorum. bir karşılık var; buluyorum. beni her zaman ısıtacak bir şey olmasa da ..
ama her okuyuşumda aruoba'nın şu sözüyle yeniden alevleniyor içim
''Ateşini,ancak,hep yeniden,yakabilirsin
-ancak da hep yeniden yakabilirsen,
s e n i n ateşindir...''
bende hep yeniden yakabilmeyi diliyorum.
ve şimdi birçok hissi reddettiğim bu sayfalara, yeniden gebe kalarak başlayabilirim.
,❝Ateşini iyi yakarsan —yakmışsan-öyle bir nokta gelir ki, o andaki konumunun gittikçe yükselecek bir yanma süreci için yeterli olduğundan emin olarak, onu bırakıp, başka bir şey yapabilirsin ya da, karşısına oturup, öylesine, yanma sürecinin kendi kendine gelişmesini