Tuğba
@tuvbad
28 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Reklam
Puan vermedi·368 syf.·
2021 5. kitabı
Sanıyorum klişeler bütününden oluşan hiçbir eser bu denli orijinal ve sarsıcı değildir. Pınar Kür’ün postmodern edebiyata kattığı, yine kurgusu ve biçimiyle ön plana çıkan sürükleyici bir kitap daha. Kitabın isminin bir cinayet romanı ve yayımlanmasının üzeriden 30 yıl kadar geçmiş oluşu kişiye sıradan bir cinayet romanı okuyacağını düşündürse de hiç de öyle olmayan çok başarılı bir roman. Cinayetin Y tarafından işlendiğini daha ilk bölümde okura söyleyen ve ikinci bölümde de E’nin okurla birlikte cinayeti çözmesini isteyen yazar rolleri baştan dağıtmış durumda. Geriye sadece maktulün kim olduğunu bulmak kalıyor sanıyorsanız yanılıyorsunuz. Romanın ilk cümlelerinden de anlaşıldığı gibi bu, öldürme nedenini merkeze koyan bir roman. Bu sebeple yazar da öldürülenden ziyade öldürenin geçerli sebebinin ne olduğunu bulmanızı istiyor. Oysa katilin kim olduğu belliydi. Gerçekten de belliydi. Burası sürpriz kaçırıcı içerecek. Bir cinayet romanında katil kimdir? Asıl katil? Elbette yazar. Üf ne klişe ama. Ancak okuduysanız öyle değil. Ve ne yalan söyleyeyim şahsiyet dizisinin senaryosunda bu kitaptan esinlenilmiş açık bir şekilde.
Puan vermedi·120 syf.·
2021 1. kitabı
Kendisi için düşünülen harbe yollanırken bir kapıdan çıkan ve bir daha da dönecek bir kapı bulamayan Beckmann
uzun bir süre kafamın içinde yaşayacak bir karakter oldu. Savaşta verilen kayıpların yanında ardından gelen açlığı, toplumdaki duyarsızlığı ama en çok da savaşta alınan sorumluluğun getirdiği vicdan yükünü en az ben de onun kadar hissettim. Savaşa bizzat şahit olmayan kapısının ardında sıcacık yatağında olanların sesi Öteki hayatın ne kadar güzel olduğuyla, insanların kalbinin iyiliğiyle Beckmann’ı yaşamaya devam etmesi için teşvik etse de Beckmann çaldığı tüm kapıların dışında kalmıştı. Artık ne binbaşı sorumluluğu alırdı üstünden ne başkası. Oğlu bombanın hedefi olmuştu karısı da başkasıyladı. En çok dönmek istediği yer olan ailesinin evinin kapısı bile kapalıydı. Zira artık hayatta değillerdi. Beckmann için açık tek kapı daima açık olacak olan ölümün kapısıydı.
Savaşın birey üzerinde yarattığı yıkıma çok sarsıcı bir bakışla bakmış yazar. Ama ben burada Behçet Necatigil’in müthiş çevirisini öne çıkarmak isterim.
