Sevcan ÖNALAN
@u_vercinka
Bibliyofil
Puan vermedi
Orhan Veli ceketsiz öldü.
Cebinden 28 kuruş çıkmıştı..
Orhan Veli bu; parasızlık yüzünden sevdiğine mektubunu gönderemeyen şair..
Çamurda papucu, yağmurda pardösösü olmadığı için sevdiğinin yanına gidemeyen şair..
Orhan Veli bu; yokluktan arkadaşının pardösösünü giyen şair..
Orhan Veli bu; 36 yaşında musalla taşında uzanmış cansız bedende adını ölümsüz kılan.
Orhan Veli bu; kibirsiz bir insan şair..
Orhan Veli bu; Şiir gibi adam.. şiir gibi hayat.. şiirde yaşayan.
Cep delik, cepken delik.
Yen delik, kaftan delik.
Don delik, mintan delik.
Kevgir misin be kardeşlik.
#OrhanVeliKanık
Kesinlikle hayatını şiiirşerinde yaşayan adam!
Türk şiiri onun kalemi sayesinde Avrupa şiiriyle atbaşı geldi." ve "Birkaç neslin belki arka arkaya başarabileceği bir değişmeyi o birkaç yılın içinde tamamladı."
Acıyı kalpten kaleme işlemek..!
Vatan aşkını ateşleyen kıvılcımı arayanlara...
Tüm kitapta anlatılacakları aslında giriş cümlesi gayet net bir şekilde özetliyor. Kiev doğumlu ve daha sonra göçmen olarak gittiği İsviçre'de 1983 yılında vefat eden Valeri Tarsis, 1962 yılında yazdığı Mavi Kantaron kitabı dolayısıyla rejim tarafından, Moskova'daki Kaşçenko Kliniği'nde, akıl hastaları arasında geçecek bir 'sekiz ay istirahat' ile ödüllendirilir. 1965 yılında ''Yedinci Koğuş'' adlı, 'akıl hastanesi'nde geçen günlerini anlattığı otobiyografik eserinde, ''Komünistler vatanımı... Vatanımın ruhunu çaldılar. Komünizm büyük bir felakettir. Yalnız Rus milleti için değil bütün dünya için. Biz komünizmi yokedemezsek, bu bütün insanlığın çöküşü olacaktır.'' diye yazar. Kırım Kurbanları da işte o anılan sistemin, Kırım'ın payına düşen kısmını anlatan bir roman.
Komünistler, işsizliği ortadan kaldırmak için iktidara gelirler ve hakikaten de kaldırırlar çünkü, köleliğin olduğu yerde artık gerçekten de işsizlik söz konusu olmaz, olamaz.
Kırım'da Veli İbrahim, Doktor Halil, Doktor Ahmet beylerin öncülüğünde bir grup Türk Milli Mukavemet Teşkilatı'nı kurarlar. Aynı zamanda dikkat çekmemek için hepsi de tek tek Komünist partisine üye olmuşlardır. Görüntüde komünist ama gerçekte birer milliyetçidirler. Amaçlarına ulaşabilmek uğruna, toplum içinde bol bol Sovyet sistemi lehinde nutuklar atıp, gizlenmeye çalışırlar. O kadar inandırıcıdırlar ki bazı Türk tanıdıkları bile bu duruma şaşırıp, hatta kızmakta ve kendileriyle konuşmamaktadırlar.
Roman kahramanımız, gençliğinde Kırım'daki Rus lisesini bitirmiş, aslında tam bir Rus kadar Rusça'ya hakim olan Ahmettir. O da artık kendi zamanının geldiğini düşünüp, Komünist partisine müracaat edip gizli polis teşkilatına girmeyi dener ve başarıp
bu hikayeyi birçok kişi bilir.özellikle şiir ve cemal süreya sevenler.ezberlememe rağmen her okuduğumda aynı hüznü yeniden yeniden ve yeniden hissediyorum. bir cümlesi var ki içimin en derinlerine dokunup kanatmayı başarıyor yine.
"acıların adını ,ağustos koymalılar..."
kadının sosyal alanının şiire baş öğe yapıldıktan sonra diğer niteliklerle süslenilmesi, cemal süreya'nın öteki şiirlerinde bu denli etkin halde görülmez.aşk burada nitel bir form olmakla birlikte anlatıcının hayal dünyasında şekillenen bir unsur, şeklin ötesindeki soyut anlamıyla da dünyayı değiştirebileceği düşünülen bir olgudur:
"birlikte mısralar düşürüyoruz ama iyi ama kötü
boynun diyorum boynunu benim kadar kimse değerlendiremez
bir mısra daha söylesek sanki her şey düzelecek
iki adım daha atmıyoruz bizi tutuyorlar
böylece bizi bir kere daha tutup kurşuna diziyorlar
zaten bizi her gün sabahtan akşama kadar kurşuna diziyorlar
bütün kara parçalarında
afrika dahil"
