bilge
@ucbeskitap
10 Şubat 2004
32 okur puanı
Ağustos 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
ve güzel bir seher vakti… dalgalarla savaşan teknelerimizle yola koyulup, hiç mola vermeden geçmişimizle boğuşmaya devam edeceğiz.
öncelikle kitap çok akıcıydı kendini gerçekten çok hızlı okuttu. kısa sürede bitirdim.
kitabın konusuna çok girmicem sadece genel düşüncelerimden bahsetmek istiyorum. incelediğim kadarıyla okuyanların kitabı pek beğenmediğini gördüm ama açıkçası benim için gayet keyifliydi.
onun dışında daisy’e gerçekten çok ama çok kızdım.
gatsby tamamen hatasız demiyorum ama kitabın sonunda yaşanan o olaydan sonra ve gatsby onun için bunca şey yapmışken bu kadar vurdumduymaz davranması bu konu hakkımda hiçbir şey yapmaması beni çok sinirlendirdi. en büyük hatanın da daisy’e ait olduğunu düşünüyorum. iki tarafa karşı net olmalıydı. ama o bir yandan bulunduğu konforundan vazgeçmek istemezken bir yandan da gatsby’e karşı açık kapı bıraktı. açıkçası kitabın sonunda gatsby’le olmasa bile en azından nick’le bir yüzleşme sahnesi olsun isterdim.
son olarak gatsby’nin yaşamında evi her gün yüzlerce kişiye ev sahipliği yaparken cenazesine kimsenin gelmemesi beni paramparça etti…
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
kitabı sesli kitap olarak dinleyerek bitirdim ama şuan kalbim o kadar kırık ki.
adeta baştan sona bir insanın hayatının mahvoluşuna tanıklık ettik…
bu hikaye sonunu bildiği halde o yoldan dönemeyen nefret ettiği halde bir çok şeye zorunlu kalan bir adamın, bunca yıl tamamen yalanlara inanmış ve hayatını o şekilde yaşamış bir öğretmenin, babasının onu sevmediğini zannederek ondan korkarak ölen bir kızın hikayesi. bir ailenin içeriden mahvoluş hikayesi.
uzun zamandır hiçbir kitabı okurken bu kadar bitmemesini istememiştim. konusu karakterleri o kadar naifti ki bitecek diye okumaya kıyamadım.
bu aralar çoğu aşk kitabı toksik ilişkilerle yazılırken bu hikayedeki aşk bana ilaç gibi geldi.
sadece biraz daha uzun işlenmesini, daha fazla sahne okumayı isterdim. keşke konu biraz daha geliştirilseydi. öyle bir dünya ki bir kitap serisi bile yazılabilirdi.
sonu azıcık oldu bittiye geldi gibi oldu ve tadı damağımda kaldı.
kitabın kütüphaneme nasıl geldiğini pek hatırlamıyorum ama galiba ismi hoşuma gittiği için kör alım yapmıştım. arkasını okuduğumda konusu da çok dikkatimi çekti aslında ama kitabın işleniş şeklini basit buldum. yani karakterlerdeki duygular bana çok geçmedi. hatta bazı yerleri okurken biraz sıkıldım. son 2 hikayede bir nebze toparladı ama yine de beni çok tatmin etmedi açıkçası.
onun dışında kitap bittikten sonra kafamda çok fazla soru işareti kaldı. mesela kafe neden hep soğuk bunu öğrenemedik veya kazu nasıl oluyor da geçmişe ve geleceğe gönderiyor, neden diğerleri değil de sadece o? orada oturan beyaz elbiseli kadının olayı ne? bunların hepsinin ucu açık kaldı ve bu benim hoşuma gitmedi.
kitap yakın bir arkadaşı gözünden İvan ilyiç'in cenazesiyle başlıyor daha sonra onun perspektifini okuyoruz. aslında cenaze sahnesinde dahi bir çok şeyin mesajı veriliyor. karısının tek derdinin kocasının ölümü ardından devletten ne kadar para alacağı olması, arkadaşının ise bir an önce cenazeden ayrılıp oyun grubuna yetişmeyi düşünmesi...
ivan ilyiç dışarıdan bakıldığında herkesin sahip olmak istediği bir hayata sahip. kendisi de hayatından gayet memnun. fakat hastalığı nüfuz edince aslında yavaş yavaş ne kadar yalnız olduğunu, mutluluk sandığı şeylerin gerçek mutluluklar olmadığını, en son gerçekten mutlu olduğu zamanın cocukluğuna ait olduğunu farkediyor. bu durum onu giderek hırçınlaşıp içine dönmesine yol açıyor. zamanla acaba hayatım da yaşamam gerektiği gibi yaşanmadı mı diye düşünmeye başlıyor fakat bir süre bunu şiddetle reddediyor. çünkü bunu kabul etmesi demek hayatını başkalarının istediğine göre ve tamamen kendi seçimleriyle yaşadığını kabul etmesi yani kendisinden başka suçlayacak kimsesinin olmaması demek. bunu da artık kabul ettiğinde zaten ölümü kucaklıyor ve ölüm korkusunun ortadan kalktığını görüyor. belki umudu kalmadığından, belki de artık yaşamı yaşamaya değer görmediğinden. sonra da o beyaz ışığa doğru yürüyor...
