-Halbuki ben her zaman sizi düşünürdüm. Bütün yalnızlık dakikalarımda, düşüncelerime hayaliniz de yoldaşlık ederdi. Fakat siz eminim ki beni hiç düşünmediniz. Ve işte hâlâ susuyorsunuz. Demek hissetmiyorsunuz, sevilmekteki saadet hissini duymuyorsunuz.
Her şey onu hatırlatıyor, gezip yürüdüğü yerlerde hep onun hayali dolaşıyordu. Yarabbi, bu böyle daha ne zamana kadar devam edecekti? Yoksa hiç, hiç mi gelmeyecekti?