Cok sasirdim yine cok dusuk beklentiyle basladigim bir Zweig romani;hep.overrated oldugunu dusundugum yazar beni siddetle yanildigima ikna ediyor;cocugun nefretle ilk alcak dedigi sahne evet sahne diyorum cunku gozumde oyle bir canlandi ki okudugum sure boyunca hep o ani dusundum o kadar iyi betimlenmis bir roman ki beni saskina cevirdi baronun cocugun ustunde biraktigi etki cok da yabanci sayilmayan bi duygu oldugunu benimsedim;defalarca cocukken buyuklerin bana yaptigi davranis,insan cocukken buyuklerden zaman zaman nefret ediyor o an cok kiymetli cunku yas buyudugunde zaman zaman degil her zaman nefret ediyor.. herkesin icinde bi edgar var ama bi baron yok.