Merve Uçurum
@ucurummerve
Okul Öncesi/Nutrisyonist
Nevşehir
258 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Mücellâ - Nazan Bekiroğlu kitabı. Kitap bir kızın hayatını anlatıyor.
Mücella'nın sakin olaysız hayatı. Sınırı karayemiş ağacı ile çizilmiş bir yaşam. Hep bir şeyler olmasını bekleyip hiçbir şeyin olmayışı.. Böyle bir hayatın da romanı oluyormuş demek ki. Yazarın kalemini çok seviyorum. Ama bu kitap da o edebi lezzeti tam alamadım. Biraz eksik kaldı. Ona rağmen güzel bir kitaptı diyebilirim. Okurken Mücellâ tutsakmış hissi uyandırdı bende. Ama Mücellâ'nın bundan haberi yok. Bilmediği bir sürü şeyden nasıl haberi olsun ki.. Biraz acıdım, biraz keşke dedim onun yerine..
Kitabın geçtiği dönem Cumhuriyet'in başından 1970lere kadar geçen dönemde. Döneme de değinmeyi unutmamış yazar. Güzel, akıcı, okuması kolay bir kitap diyebilirim. Bol kitaplı günler :))
Reklam
Anne-babası ölünce büyükbabası onu dağa götürür. Artık büyükannesiyle birlikte üçü yaşamaya başlarlar. Küçük Ağaç'tır adı. Doğayı öğrenir, ağaçlarla konuşmayı, rüzgarı dinlemeyi, kuşların
Kumkurdu ve Zackarina. Zackarina kumsalda ailesiyle yaşayan küçük bir kız. Babası onu anlamayınca deniz kenarına gidiyor ve Kumkurdu ile karşılaşıyor. Aslında kafasında oluşturuyor. Kumkurdu onun hayali arkadaşı. Piaget bunu böyle açıklıyor. Yazar da çocukların gözünden kitabı yazdığı için bu yolu kullanmış. Onlara her konuyu açıklayabileceğimizi savunuyor. Büyüklerin anlamadığı durumları ya da farklı değerlendirdikleri şeyleri çocuklar nasıl görüyor, bunu anlatmaya çalışıyor.
Yara izlerine kazanılmış madalya diyor kitap. Bunu böyle değerlendirebiliriz. Acaba çocuklar da öyle mi görüyor yoksa onların o yara oluşurken yaşadığı an mı daha önemli onlar için. Çocuk kitabı ama büyüklere böyle mi bakın demek istiyor? Ya da çocuklar ve büyükler ayrı ayrı okuyup farklı mı anlamalı? Her çocuk kitabı öyle değil mi zaten?
Bazı yerler beni gülümsetti. Evet neden olmasın böyle anlatmak çocuklara daha iyi bir yol dedirtti. Kitabı ödev olarak okudum. İyi ki de okumuşum. Daha çok çocuk kitabı okumam gerekiyor. İlerde bu işi yapacağım sonuçta. Serinin diğer kitaplarını da en kısa zamanda okumak dileğiyle.. :)
Çocukluğumun kitabı ve yazarı.. 16 sene önce okumuştum. Beni en etkileyen bölüm Singapur'un zenginliği, düzeni ve temizliği olmuştu. Ayrıca Japonya ve teknolojisi kendine şimdi bile hayran bırakıyor.
Kitabı tekrar 20 şubatta doğum günümde okumak istedim. Kafdağının ardına bir yolculuk yapayım dedim. Bu sefer biraz büyümüş bir merve olarak, yeni hayallerle farklı bir gözle okudum...
Yazar gördüğü yerleri anlatırken çocuklara da hep iyi olanı sevdirme, anlatma derdine düşmüş. Gördüğü aletleri, teknolojiyi anlatırken örnek alın çocuklar daha iyilerini yapın diye de öğüt veriyor.
Belki de içimdeki iyimserlik bu kitaptandır. Olamaz mı? 16 yıl önce okumanın verdiği heyecan mutluluk şimdi de aynı..
"Ama yirmi birinci yüzyıl insanı olmanın bedeli ne olacak? Bunu nasıl ödeyecekler? Çocukluğu, gençliği, orta yaşı ve yaşlılığı yaşayabilecekler mi? Yoksa, tam yaşamın tadına varırken, birdenbire patlayan bombalarla yok mu olacaklar?" (s.13)
Bu alıntıyı zamanında anlamamışımdır. Ama şimdi o kadar iyi anlıyorum ki. Keşke anlamasam..
Kitabı 
Zülfü Livaneli'nin 
Huzursuzluk kitabı başındaki alıntısından öğrendim. Hemen okumak istedim. Aldım ama bir türlü elime alıp okuyamadım. Erteleyip durdum. Ama bu sene hedeflerime ilk bu kitapla başlamak istedim ve iyi ki başlamışım da. Her sayfası tekrar tekrar okunacak, üzerine düşünecek cümleler içeriyor.
Okumaya başlayınca ne anlatıyor acaba bu kitap diye sık sık düşündüm de. Bir arkadaşıma anlatmak istesem ne derim acaba. Kitabı bitirmeme rağmen hâlâ buna tam bir cevap verebileceğimi düşünmüyorum. Yazar buna şu alıntıyla cevap vermiş neyse ki.
"İçinizden sorup duruyorsunuzdur, ne anlatıyor bu cümleler, diye. Sakın o hataya düşeyim demeyin. Çocuk gibi kelimelere ve varlıklara anlamlarını sormaktan vazgeçin artık. Hiçbir şeyin anlamı yoktur." (s. 660)
"Bazen hüzünlü bir hevesle, günün birinde, bir parçası olmayacağım bir gelecekte bu sayfaları beğenenler çıkarsa, nihayet beni "anlayan" birine, içinde doğup sevilebileceğim gerçek bir aileye kavuşmuş olacağımı düşlerim. Ne var ki, doğmak şöyle dursun, o zaman çoktan ölmüş olacağım ben." (s. 250)
Yazar zamanının anlaşılamayanı, yalnızı, düşünürü ...
Kitabı anlatmaya fazla gerek yok. Huzursuzluğun kitabı adı zaten. Nasıl anlatılır ki?
Reklam