Ulaş Can
@ulascan
Benim cennetim anlaşıldığım yerdir...
Bir tane beyaz gül yetmiyorsa, hiçbir şey yetmeyecek demektir! Yağmurda birlikte ıslanmak yetmeyecek, birlikte çay içmek yetmeyecek, anlamak yetmeyecek, anlaşılmak yetmeyecek; verdiklerin yahut aldıkların yetmeyecek. Yetmeyecek, ne kadar iyi bir insan olduğun. Mesela ne denli zeki, çevik ve ahlaklı olduğun da yetmeyecek. Onun için ölsen üzülecek, onun için yaşasan sevinecek; ama yetmeyecek. Aynı filmlerin aynı sahnelerini seviyor, aynı kitaplarda aynı bölümlerin altını çiziyor, aynı şarkılarla neşelenip aynı şarkılarla hüzünleniyor olmak; zevklerin ve renklerin eşleşmesi de yetmeyecek. Faraza dünyada yalnız ikiniz kaldınız ve onun partner olarak niçin sizi tercih ettiği konusunda hesap vereceği kimse yok artık; olsun, yetmeyecek. Uğruna dağları delsen anlamsız, çöllere düşsen faydasız, yanıp kül olsan önemsiz olacak. Yani yine yetmeyecek. Dedim ya, bir tane beyaz gül yetmiyorsa, hiçbir şey yetmeyecek!
Ama ne zaman ki sen, ben, sevdiklerinden hakları olan "sevilmeyi" alamayan bizler; herkesin sevdiği veya sevebileceği biri oluruz, işte o zaman etrafımızı çevreleyen o sevenler veya sevebilecekler kalabalığını yarıp, herkesten önce bize sarılacak veya sarılmayı isteyecek kişiler, yine bu bugün bizi sevmeyenler olacaktır.
Demek ki neymiş? Bir: Bir tek kişi tarafından sevilmek diye bir şey yok-kalmadı ve herkesin sevebileceği biri değilseniz, hiç kimse sevmek istemiyor sizi buralarda. İki: Kendinize hangi branşı seçeceğiniz ve "o noktaya" hangi yöntemle, nasıl yükseleceğiniz size kalmış. Lakin değişmez olan şu ki, "buram buram sevgili kokmak" gerekiyor insanların dünyasında.
Bunları sadece bugünün sevilmeyenleri için değil, sevilenleri için de, herkes için söylüyorum. Çünkü malum ya, sevenler gidebilir ya da sevgileri bitebilir. Dolayısıyla, her sevilen, bir sevilmeyen
Kendisini "uyanık" zanneden insanların çoğu, alaycı bakışlar arasında saçma sapan hareketler yapan bir uyurgezer'dir.
Bazı günler başlar ve biter. Bu kadardır, sadece bu kadar. Tıpkı bir böcek gibi; gelir, üzerinizden geçip gider. Varlığını hissetmezsiniz bile.
Bazıları bir yerden sonra "Ben buradayım" der. Bazıları ise ta en başından kendini belli eder. Dedim ya, tıpkı bir böcek gibi. O böcek ki aynı, sabit ve değişmez. Değişen bizizdir. Her gün değişik kıyafetlere bürünen. Görebildiğimiz yahut göremediğimizi gördüklerimize göre bir tavır belirleyen; giyinerek, giyinmeyerek veya kısmen giyinerek.
Yani böceği hissetmek, hissetmemek veya hangi noktada hissedeceğimize esasen biz karar veriyoruzdur. Böceğin varlığı ya da yokluğu, bizim giyindiğimiz, giyinmediğimiz ya da ne kadar giyindiğimizle doğru orantılıdır. Elbiselerin içine olası bir "sızma" dahil her gelişme, yaptığımız tercihin bir sonucudur.
Her nerede, alelade üzerime kapansa göz kapaklarım;
Ve güvenle içinde kalabileceğim bir karanlık olsa da,
Kendi karanlığım olsa da burası;
Her neyin hayalini çağırsam,
Yakan kavuran hayallerim dahi olsa bilhassa,
Ve onlardan biri gelip yanımda dursa, konuşsa benimle, "söz" dese;
Sözünü hep tutsa.
Dağlar kokan çaylar gelse,
Hiç var olmamış kızım Pervin doğsa,
Çocukken yuttuğum çuval dolusu misketlerim bana;
Dökülen tüm yapraklar takvime geri dönse,
Ve her yer Urla,
Her yerde karnı tok çocuklar,
Göklerde karahindibalar uçuşsa.
Burada, benim dünyamda, kendi karanlığımda;
Ben ne dersem, ben "ol" deyince oluyor!
Ve göz kapaklarım kapalı olduğu sürece,
Burası hep karanlık,
Ben kendi karanlığımda bulunduğum sürece;
Hep bir hayalin damlıyor içime, karşıma, göz kapaklarımın ardına;
Sen haricindekiler evlerine dağılıyor.
Duramıyorum bu olduğunda;
Çıkıyorum kendimden,
Koşuyorum pencereme,
Penceremin arkasında "sen" olsan;
Oluyor buralar,
Tek hayalim kalıyor,
Duvarlarımda bittiğimin resmi bir de.
"Yaşamak" yoktur. "Ölü olduğunu belli etmemek" vardır...
"Yaşıyor görünme gerekçelerimiz" tartılır ve bu gerekçelerin ağırlığına göre "gizleyebilme yetisi" verilir bizlere.
Kimine 7 yıl, kimine 70 yıl.