Ulaş Can
@ulascan
Benim cennetim anlaşıldığım yerdir...
Geçerken siyah saçlarına uğrayan bir rüzgar,
Alsın da avuçlarına bıraksın beni.
Ve sen, biraz tedirgin,
Cılız kıpırdanışlarımı hisset avuçlarında.
Sakın atma beni, çocuk olma!
Pardon çocuk ol...
Hiç mi çocuk olmadın,
Hiç mi kelebek tutmadın avuçlarında?
Kalabalık ortamlarda sessiz durduğunda hem boş konuşmaktan kurtulmuş, hem de insanların ne kadar boş konuştuğunu gözlemlemiş ve hayretler içinde kalmış oluyorsun. Her seferinde, tekrar tekrar...
Hep diyorum ya: İnsanlar konuşmaya ayırdığı vaktin ve enerjinin yarısını düşünmeye ayırsa, düşünün yani...
Ben, bir hayvanı bile kendime emanet görmem; bunu o hayvana hakaret sayarım ve bilirim ki, hayvanların da kendince bir aklı ve şahsiyeti vardır.
Dolayısıyla; bir erkeğin, bir kadına, "Sen bana emanetsin" demesi, "Senin bir aklın, senin bir şahsiyetin yok" demenin kibarcasıdır.
Hiç kavga etmediğim değil, güzel kavga ettiğim insanları seviyorum ben.
Çünkü kavga aklın, kavga halinde dahi zarafet ise vicdan ve asaletin göstergesidir.
Ben artık yokum Pamuk Prenses,
Tanımadığın insanlardan elma alma olur mu?
Ve boş ver, aldırma bana!
Senden evvel ölüydüm, senden sonra da ölürüm;
Aradan kendini çekip aldığın için kızgın değilim sana.
Hakkındır, gidersin, "sen" senin nasıl olsa...
Ayrıca, seni mutlu eder mi bilemiyorum ama,
Kendimi yargılıyorum ben.
Hem de avukatsız;
Ve senden yana olan bir hakim ve savcının huzurunda.