NRx düşünürleri demokratik ulus-devletler yerine "neo-kameralizm" adını verdikleri şeyi önerir. Land'a göre "Neo-kameralizm 'korporatist' ve 'diktatoryel' bir kavram olarak anlaşılmalıdır. Devleti, devredilebilir egemen mülkiyet hakkı üzerine kurulmuş bir şirket gibi düşünür. Diktatöryelliği, her tür şirket kontrolünün söz konusu olması anlamdadır (örneğin müşteriler veya çalışanlar tarafından değil, hissedarlar tarafından yönetilir)". Hong Kong ve Singapur'u tasvir edilene "yakın yapılar" olarak anar. Ancak, bu devletler doğal olarak bir örnek değildir, daha ziyade birbiriyle yarışan farklı ideolojik modellere mensup devletlerin oluşturduğu bir "yamalı bohçadır". Land "rejim homojenliğini" reddeder ve "solcuların gidecek hiçbir yeri olmazsa, elde edilecek sonuç idealin daha azı olur" der.
Bireylerin devletlerini elektrik dağıtım şirketi veya banka seçer gibi seçtikleri bu modelde seçimler gereksizdir zira tıpkı bir şirketin eylemlerinin sonucu olarak yükselip düşmesi gibi etkin hükümetler kendi meşruiyetlerini artırırlar veya düşürürler. Liderlerin meşruiyetini kaybettikleri halde gücü bırakmak istemedikleri durumlar için Yarvin 2008 tarihli metni Patchwork: A Political System for the 21st Century'de otoriteyi sorumlu tutmak açısından tekno-ütopik bir yol önermiştir:
Bu durum için önerilecek standart yamalı bohça yöntemi kriptografik emir komuta zinciridir. Nihai olarak ülke üzerindeki hâkimiyet hissedarlardadır çünkü temel anahtarları kontrol etmek için gizli bir paylaşım veya benzer bir kriptografik algoritma kullanırlar. Otorite yönetim kuruluna (eğer varsa), CEO'ya ve diğer yöneticilere devredilir, buradan da askeriye veya diğer güvenlik güçlerine aktarılır. Ağacın yapraklarında bilgisayara bağlı silahlar vardır ancak bunlar kriptografik izin olmadan ateş