Ülkər Ə.
@ulkrazim
Bir annenin çocuklarına yeterli bakımı sağlayabilmek için kendisine bakması bir seçenek değil, zorunluluktur
Reklam
Sevgisiz annelerin kızlarının en büyük ortak noktası, onaylanma ihtiyacı, yani "Evet, yaşadıkların gerçekten oldu. Evet, öyle hissetmekte haklısın. Anlıyorum," diyecek birini bulmaktır.
Kadınların babalarıyla evlendiği söylenir, fakat şaşırtıcı gerçek şudur ki, genellikle annelerimizle evleniriz. Yani yetişkin hayatımızdaki eşlerimizi ve içinde bulunacağımız durumları seçerken, sık sık anne yarasına yol açan tanıdık dramları tekrarlamak için güçlü bir bilinçdışı ihtiyaç duyarız.
Wisconsin’de bir iş gezisindeydim. Bütün gün içeri tıkılıp kalmıştım, biraz hava almam lazımdı. Hava güneşliydi. Öğle arasında, dışarısı bir hayli soğuk olmasına rağmen kısa bir yürüyüş yapmaya karar verdim. Etraftaki en güneşli yere bakındım. Çok acayipti: Güneş vardı, pırıl pırıldı, ama hiç ısı yaymıyordu. Bir anda hüzne kapıldım. Güneş, tıpkı annem gibiydi.
Kelimeden önce de Yalnızlık vardı. Ve kelimeden sonra da var olmaya devam etti Yalnızlık. Kelimenin bittiği yerde başladı; Kelime söylenemeden önce başladı. Kelimeler, Yalnızlığı unutturdu ve Yalnızlık, Kelime ile birlikte yaşadı insanın içinde. Kelimeler, Yalnızlığı anlattı ve Yalnızlığın içinde eriyip kayboldu. Yalnız Kelimeler acıyı dindirdi ve Kelimeler insanın aklına geldikçe, Yalnızlık büyüdü, dayanılmaz oldu.
Reklam