Ulvi Koçu
@ulvikocu
Öğretmen
Eskişehir
8 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Süleyman
umutsuzsun
muhtemelen yağmur yağacak
anladım nisan!
başka yere gidemediğin için burdasın
başkası olmadığın için kendin
bir kadının terli koynunda
feodal erkek yalnızlığın
ancak mezara gömersin
korku senfonisi ıslığınla
bütün komşular esmerliğine düşman
aşkın yol yordam bilmezi
yüreğine dayanırlar Süleyman
bütün şiirleri üstlenirsin
faili
meçhul birisin
başkasına yeten yetmemiş sana
kışın kesin zatürree
örenci kahvelerinde potansiyel çay bardağı!
Reklam
Kars-İstanbul otobüs yolculuklarının birinde, anneme duyduğum bin yıllık özlemle okunmuştu Ana. Lise ve Üniversite yıllarının “daha iyi bir dünya umuduyla” kavga dolu hatıralarını anımsarken, göğsünü evladıyla harmanlayan o güzel annelerin aziz hatırasıdır Ana.
İnsan bazen anlaşılmak ister. Çünkü kelimelerle kendimizi ifade edecek kadar pek azımız ustayızdır. Huzursuzluğun Kitabı, sözcüklerini içinde imha edenlerin kitabıdır. Söylenmemişlerin, söyleyemeyenlerin kitabıdır. Biraz ertelenmişliklerin, biraz kaybolup gidenlerin, biraz dağınık yaşayanların kitabıdır.
Bir Eylül romanı. Daha doğrusu bir 12 Eylül öyküsü. Küçük Gülcan ve babası arasında geçen o destansı masal. Siyasi bir ortam ve ideallerin içinde çocuklarını büyütmeye çalışan bir ailenin küçük kızı Gülcan'ın penceresinden insana dair tüm duyguların acıyla işlendiği bir öykü hem de. Kardelen'i okuduğumda aklımda kalan en önemli şey ise, şehirler arası otobüs yolculuğunda, pencereden dışarı baktığımda o uzak köylerin yalnızlığıydı. Tıpkı küçük Gülcan'ın yalnızlığı gibi.
