Canın çıkıp da, huyun bir türlü çıkmadığına ikna edilmişlerden biri olarak o inatçı alışkanlığı bir kez daha yenilemek için geç saatlere kadar kendime usulünce, zihin dünyamda büyük bir keyifle eziyetler ettim. Kah yeni ülkeler inşa ettim, kah gezegeni viran ettim… zulümden beter devrimlere önderlik ettim, yoksulluğun olmadığı hayaller dahi inşa ettim… yine de beni saran ve sardıkça da sarsan o zehirli düşüncelerimin derinlerime nüfuz etmesine mani olamadım… hiçbir olasılıkta ne mutlu ne de özgür değildim.. belki de ben bu eziyeti seviyordum, yaratım halimi değil.. o belki de yalnızca bir yanılsama idi.. değiştirebilme ihtimalimdi beni ayakta tutan.. zihnim bu ızdıraplara daha fazla karşı koyamayınca ise gözlerimi kapatmak ve derin bir uykuya dalmak.. velhasıl, merhaba! işte yeni ütopya!