"İnsanın yüreginin iyi olması içinakla ihtiyacı yoktur. Bana zaten bu ikisi birlikte pek olmuyor
gibi geliyor. Gerçekten akıllı bir adama bakıyorsun, hiç de iyi biri olmadıgını görüyorsun. "
Bir köşede yorgunluktan yığılıp ölüme terk edilen yılkı atları gibiydi. Altmış yıl çalışmıştı, madem yer işgal etmekten ve insanları rahatsız etmekten başka bir işe yaradığı yoktu, artık göçüp gidebilirdi.
Ama ölüm ve acısı olmayan hayat insani bir hayat
değil ölmemişlik hayatıdır. İnsan hayatta kalmak uğruna kendini ortadan kaldırır. Muhtemelen ölümsüzlüğe de erişecektir ama hayatı pahasına.
Her ne kadar şu anda tahayyül gücümüz buna yetmiyorsa da birkaç nesil sonra can sıkıntısı hissetmek nörofizyolojik olarak imkansız hale gelecek.
Nietzsche ; tanrılar bile can sıkıntısına karşı nafile çabalar demişti.