Ümmü Yiğit
@ummuyigit
Kitaplar, filmler ve belki biraz müzik.
Fakat çokça umut..
Şu anda okuduğu kitaplar
İki Kadın, Bin AcıAlıntı
Bazı kitaplar okunur ve biter. Fakat aynı durum bu kitap için söylenemez. Bazı kitaplar insanın içinde yaşamaya devam eder. Tıpkı Bin Muhteşem Güneş gibi.
Roman, Afganistan'ın savaşlarla parçalanan tarihini iki kadının gözlerinden anlatıyor: Meryem ve Leyla. Fakat bu kitap sadece savaşın değil; kadın olmanın, sevmenin, kaybetmenin, fedakârlığın ve umudun hikâyesi. Sayfalar ilerledikçe sanki Meryem ve Leyla gerçek insanlar olmuş, tam da karşıma geçmişlerdi...
Okumakta bile zorlandığım cümlelerin, dünyanın herhangi bir yerinde birilerinin yaşıyor olduğunu bilmek içler acısı. Savaşlar her anlamda herkes ve her şey için yıkımdan ibaret. Çünkü yalnızca insanlar yok olmuyor, insanı insan yapan tüm o güzellikler de hiç oluyor. Tıpkı kitapta anlatıldığı gibi.
Meryem ve Leyla, hikâyeniz ve mücadeleniz benimle yaşamaya devam edecek.
Reklam
Furuğ; kadın, şair, insan.
Furuğ.
Yaşadığı coğrafyanın tüm zorluklarını göğüslemiş, var olabilmiş. "Tüm hatalarımla, günahlarımla, ayıplarımla buradayım," diye haykırabilmiş. Yazdığı her kelime; tüm cinsiyet rollerine ve toplumsal baskıya bir meydan okumadır.
Şiirlerini okurken ne çok düşündüm, ne çok hissettim, ne çok üzüldüm... Hayat ona adil davranmamış. Zaman zaman rüzgâr onu savurmuş belki ama o, her şeye rağmen hep kendisi kalabilmiş. Onu anlamak, anlamak zorunda kalmak üzücü, fakat yazdıkları ve hissettirdiği duygular sayesinde pek çok kişiye ilham olmuş, umut olmuş.
Kuşun nefesi o sert rüzgârlara yetmedi belki ama uçuşu bugün hâlâ hatırımızda.
Furuğ; kadın, şair, insan.
İyi ki vardın...
Yazarın okuduğum ilk kitabı. Ama eminim son olmayacak..
Okurken, duygudan duyguya geçtiğim nadir kitaplardan. Açıkçası hiç beklentim olmadan başladım kitaba. Yazara dair bildiğim tek şey, eserlerinin günümüzde çok tercih edilir oluşuydu. Bu kitapla sebebini daha iyi anladım. Çünkü, anlatım dili yalın olmasına rağmen hissettirdiği duyguların altında kimi zaman boğulduğumu hissettim. Anlatılan her öykü de kendimden minik parçalar buldum. Buldukça da boğazım düğümlendi. Zaten kitabın olayı da bu bence. Bağırmıyor, insanın içine yavaş yavaş işleyen ve sızlatan türden.
Hayatımın hangi döneminde okursam okuyayım, kesinlikle her defasında beğenirdim bu kitabı. Çok bizden, çok bilinen hisleri anımsatıyor çünkü.
Sahi bavula sığmayan neydi?
İnsanın geçmişi mi? Kendisi mi?
Cevabı bilinemez ama, "Geçsin artık bu yorgun zaman. Dinlenelim. "
