Geniş adımlarıma dayanmıyor yolların uzunluğu.
Nereye gitsem ki içimdeki bu cehennemle
Hangi göksel Hoffman
tasarlayabilir seni, olmaz olası?!
Sokaklar daralıyor sevinç fırtınasından.
Bayram dışarı salıyor eğlenenleri boyuna.
Dalmış gitmişim.
Katılaşmış ve sayrı düşünceler sızıyor,
o kan pıhtıları sızıyor kafatasından.
Ben
yaratanım ya bayram eden her şeyi,
paylaşacak kimsem yok bu günü, bu bayramı.
Sırtüstü devTİlsem de
çatır çatır kırsam Nevski’nin kaldırımlarında kafamı.
Küfür işledim işte.
Tanrı yok diye uludum.
Ama kızgın uçurumlardan Tanrı
bir kadın çıkardı, tir tir titreten bir kadın
karcısında dağlan.
verdi bana, bildirdi buyruğunu :
sev bunu!
Tanrı memnun kendinden yana.
Gök altında, dik bir tepede,
sönüyor yabanıl, soluk bir adam.
Tanrı ellerini oğuşturuyor,
bekle diyor bana,
dur hele, Vladimir!
Odur o, ta kendisi. /
kim olduğunu bilmeyesin diye sen
odur tasarlayan gerçek bir koca vermeyi sana,