Ömer'in "Allah'ın kitabı içimizdedir, bize Kuran yeterlidir! Sözü, Hz. Resulullah'ın buyurmuş olduğu: "Kuran ve itretimden olan Ehlibeyt'imden ayrılmayın." sözünün tam zıddıdır. Çünkü Ömer'in söylediği sözün mânâsı şudur: Allah'ın kitabı bize yeterlidir, bizim Ehlibeyt'e ihtiyacımız yoktur.
Ehlisünnet'ten bazıları: ''Ömer, Resulullah'ın hastalığının ağır olduğunu bildiği için Resulullah'a acıdı ve Resulullah'ı rahatlatmak istedi'' diyorlar. Ehlisünnet'in bu tahlilini basit düşünceli kimseler bile kabul etmez, nerde kaldı ki âlimler kabul etsin!
Ben de bir kaç kez Ömer adına bazı mazeretler uydurmaya çalıştım; ama çabam boşa gitti. Çünkü olayın gerçeğine ters düşmekteydi. Hatta eğer Ömer'in dediği (yehcuru) (Resulullah sayıklıyor) cümlesinin yerine ''ağrısı ona galip gelmiş'' sözünün söylendiğini kabul etsek bile, yine Ömer'in: '' Kuran vardır, Kuran bize yeter.'' sözü, hiçbir şekilde tevil edilemez.
Aacaba Kur'an Resulullah'a inmişken, Ömer Kur'an'ı Resulullah'tan daha mı iyi biliyordu?
Yoksa haşa Resulullah ne konuştuğunu mu bilmiyordu; yoksa Ömer bu sözleriyle ayrılık yaratmak mı istiyordu?
İbn Abbas diyor ki:
Perşembe günü... Ne gündü o gün!... Peygamber'in (s.a.a) ağrısı şiddetlenmişti. (Sahabesin) buyurduki: ''Gelin size öyle bir kitap (vasiyatname) yazdırayım ki artık ondan sonra hiç, sapıklığa düşmeyesiniz.'' Ömer, ''Resulullah'a hastalığı galip gelmiş, elimizde Allah'ın kitabı vardır ve Allah'ın kitabı da bize yeterlidir!'' dedi.
Evde oturan sahabeler arasında ihtilaf çıktı; bazıları dediler ki: ''Resulullah'ın istediklerini hazırlayın; size bir yazı yazdırsın ki, ondan sonra asla sapıklığa düşmeyesiniz.'' Bazıları ise Ömer'in sözünü tekrarladılar.
Ses ve gürültü Resulullah'ın huzurunda çoğalınca Resulullah: ''kalkın, benim yanımdan gidin'' buyurdu.
Bu hadis, Sahih-i Buharî, c.3, ''Hastanın, kalkın benim yanımdan gidin'' babında; Sahih-i Müslim, c.5, s.35, ''Vasiyet'' kitabının sonunda; Müsned-i Ahmed İbn Hanbel, c.1, s.355 ve c.2, s.116; Taberî Tarihi, c.3, s.193; İbn Esir Tarihi, c.2, s.302