uğur
@upirim
Ailemizi koruma kaygısı, kendi gerçeğimizi görebilmemizi ve ifade edebilmemizi önlüyor.
Reklam
Çocuğumuzun mutluluğu için yapabileceğimiz tek şey kendisini değerli hissetmesini sağlamaktır
Sorun daha çok, doğuştan getirdiğimiz özelliklerimizin anormal görülmesi, düzeltilmeye çalışılması ve içimize uymayan bir dışa uymaya zorlanmamız, bu sırada psikolojik, fiziksel, pratik bir takım baskılar görmemiz, manipüle edilmemizdir. Çocuğun kendisine ait bir kişilikle dünyaya geldiğini ve bu kişiliğe saygı duymanın onu kötü, ölçüsüz, umursamaz yapmayacağını anlamamız gerekiyor.
Kurdukları Ve yaşadıkları hayat tarzı, ana-babanın tercihidir, fakat bu tercihin çocuklarının da tercihi olmayabileceğini ve bunun son derece doğal bir hak olduğunu biz çok aile akıl edemiyebiliyor
Ana -Babamızı ya da bir başka büyüğümüzü mutlu etmek için kendi mutsuzluğumuzu ve öfkemizi bastırdığımızda yaptığımız şey, bu kişiyi korumak için kendimizi, içimizdeki çocuğu zorlamak ve incitmektir
Reklam