İnanç sadece iyi güneşli günler ve iyi zamanlar için değildir diye düşünüyorum ben. Eğer başarısızlığın ardından da ona tutunmaya devam etmeyeceksen inanç nedir ki?
Biliyor musun bazen deniyor olmamız bile beni hayrete düşüyor? İnsan bize yapmış oldukları her şeyden, ölümler, işkenceler, acılardan sonra umut ve sevgi gibi şeylerden artık vazgeçmiş olacağımızı düşünür. Ama vazgeçmiyoruz.
Ama… Sadece sana ihanet etti diye birisini sevmeyi bırakır mısın? Ben sanmıyorum. İhanetin bu kadar çok acıtmasının sebebi de bu; acı, hüsran, öfke… Ben onu yine de seviyordum. Hâla seviyorum.
Ne seni unutabiliyorum, ne de senden kalanları. Başımın içinde bir kanser tümörü gibi büyüyor büyüyorsun. Seni unutamamanın verdiği acılara dayanamıyorum artık. Unutamamanın bu kadar kahredici, çıldırtıcı olduğunu bilmezdim. Her yerde, her zaman benimle birliktesin, işin kötüsü her şey seni hatırlatıyor. Kalabalıkta gelişi güzel söylenmiş bir söz bile yetiyor seni düşünmeme.