Yapılacak çok şey vardı ama artık “zamanım yok” bahanesini kullanmayı bırakmaya karar vermiştim.
Bunun yerine “sahip olduğum zamanla” neler yapabileceğimi düşünecektim.
Böylece “bir gün” , “yarın” olacaktı.
Bence hayat kin beslemek için çok kısa. Hepimiz, her birimizin hatalarının yükünü taşıyoruz; ama ben inanıyorum ki bir gün gelecek, çürüyen bedenlerimizden kurtulduğumuzda bunları da unutacağız; hantal vücutlarımızdan utanç ve günahlarımız akıp gidecek ve geriye sadece ruhumuzun kıvılcımları kalacak…