Ûs
@user_007
"Ben, kendimden başka kimseye acımıyorum artık." - 
Albert Camus
Albert Camus2020 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Felsefi ve mantıksal tartışmalar yapma gereği duymuyorum. Nasıl yaşamak istediğimizin akıl ve mantıkla ilgili ama aynı zamanda bunları aşan bir konu olduğunu düşünüyorum. Herhangi bir otoritenin bana ne yapacağımı söylemesini istemiyorum. Davranışımın özellikle tehdit ve güç yoluyla değiştirilmesini istemiyorum. Doğam gereği otoriteden ve benim refahımı benden daha iyi bildiklerini düşünenlerden her zaman nefret etmişimdir. İş ve ilişkiler gönüllülüğe dayanmalıdır. İnsanların ancak diğer insanlarla ilişkilerde gönüllülük varsa özgürce kendi kararlarını verebileceklerine inanıyorum. Daha iyi bir dünya inşa etmek ya da daha ahlaklı bir insan olmak için liberal olmadım, marksist olma nedenim tam olarak bu olsa da. Sadece hayatımla ilgili kararlar vermek istiyorum ve bu kararları özgürce vermek istiyorum. Kararlarımı başka bir otorite benden talep ettiği için, iyi ya da kötü, toplum için yararlı ya da yararsız olduğu için değil, bireysel mutluluğum için vermek istiyorum. Bireyin toplum için fedakarlık yapmasını istemiyorum ve "kolektifin bireyden daha önemli olduğu" anlayışını kabul etmek mantıksız. İnsan türüne baktığımda, diğer insanların müdahalesinden, özellikle de güç kullanımından özgür olmayı istemenin insan doğasının bir parçası olduğunu görüyorum. Müdahaleden kurtulma arzusu yemek, içmek ve nefes almak kadar doğaldır. Zamanla bireysel özgürlüğe izin veren siyasal teoriler arasında liberalizmin ön planda olduğunu düşünmeye başladım, ne kadar inkar etmeye çalışsam da gerçekler önümdeydi. Bireysel özgürlük deneyimi ve bireysel özgürlüğe müdahaleye karşı direniş duygusu doğamızın özünde yer almalıdır. İnsanlar duygusal tepki vermedikleri hiçbir fikre değer vermezler. Özgürlük duygusu olmadan özgür birey ve özgür toplum olmaz. Özgürlük duygusunun olmadığı bir ortamda
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Sanayi Devrimi'nin sonucu olarak ortaya çıkan bilimsel ve teknolojik gelişmeler, sanatçıları yaşamın her yönünü tekrar gözden geçirmeye teşvik etti. Yeni bir akım olan modernizm, yeni üretim yöntemlerine ve burjuva değerlerine geçişin et kilerine karşı romantizmin on dokuzuncu yüzyıldaki isyanı olarak ortaya çıktı. Modernist sanatçı, sanatın gelişmeyi engellediğine inanılan geleneksel formlarından kaçınan bir dev rimciydi. Fransa'da çalışan İspanyol avangard ressam Pahla Picasso, geleneksel perspektifi reddetti ve onun resim deneyleri, nesnelerin analiz edilip soyut biçimde yeniden birleştirilmesi ni kapsayan kübizm, fütürizm ve sürrealizm gibi diğer farklı sanat akımlarına yol açtı. Alman ekspresyonist ressamlar Paul Klee ve Wassily Kandinsky ile Çek romancı Franz Kafka, kentsel sanayileşmenin insanları makineleştiren etkilerine tepki gösterdiler ve sanatta gerçekçilikten uzaklaştılar."
"Hızlı sanayileşme binlerce topraksız köylüyü şehirlere çekti ve yeni bir sanayi işçi sınıfı ortaya çıkardı. Sert koşullar da yaşayan ve çalışan köylülerin (günde ortalama on bir saat lik çalışma) hayatlarını iyileştirecek hiçbir şeyleri yoktu: Sen dikalar yasa dışıydı, grev yasaktı ve Rus ordusu huzursuzluğu zor kullanarak bastırıyordu. Bu arada, çalışan nüfus arasında devrimci fikirler giderek yayılıyordu."