gizem keleş
@utmisagi
En büyük düşman kendi algınız,kendi cehaletiniz ve kendi egonuzdur
Şu anda okuduğu kitap
Süregelim
Sonra bütün insan faaliyetlerinin eninde sonunda kendi üzerine kıvrılıp doğadan, gerçeklikten ve yola çıkış amacından uzaklaştığını öne sürdü
Reklam
Teselli
Teselli bizlerin hayata tutunması , inanması, sabır etmesi ve kötülükten uzak tutması için en büyük kabulleniş totemi haline gelmiştir.
Fakat beynimin bana yaptığı bir oyun var ve bu çelişkiden çıkamıyorum . Hiç sorguladığınızda işin içinden çıktığınız oldu mu?
*Her şerde vardır bir hayır
*Belki daha kötüsü olacaktı"Allah beterinden korudu"
* Her gördüğün hayır hayır değildir
* Her zorluk daha güzel kapılar açılması için bir sınavdır.
* Sabreden derviş muradına ermiş
* Daha iyisi olacağı için olmamıştır
* Allah sevdiğini sınarmış
* Allah sevdiği iyi insanları erken yanına alırmış
* Bu dünyada çekeceği varmış cennetliktir
* Kader , nasip , hayırlısı değilmiş
* Nazar çıktı , şer gitti.
Din bizi hep bu kalıplarla teselli ve kabullenişe itmiş .
Nefis demiş cinsiyet farklarından bahsetmiş ama iradeyi kullanmayı empoze etmemiş .
Her yapılanı ve yaşanılanları bir sebep buldurarak hayata devam etmemiz konusunda ,bu sebepleri inancımızla iyi olduğu yönde süslemiş .
Ama iyi ile kötüyü ayırt ederek irademize sahip çıkabilmeyi temel duygularımıza işlememiş .
İyi - kötü diyerek kötülüğün cazibesini de yaradılışa dayatarak (örn; nefis) aslında daha çok sorgulamadan kabulleniş ve teselliyle cahil bir topluluk haline gelinmedi mi sizce de.!
Şüpheİnsan ve Duygular
İnsanlar şüpheyi yaşamın gerçekleri ve doğruları sanarak bu hissi haklı sebep senaryoları ile süslerler . (örn;her iyi şeyin altında bir olumsuz ihtimal ve bencilce amaç uğruna olduğu düşüncesi)..
Halbuki şüphe; toplumun insanlara dayattığı bir hastalıktır .Duyguları kötüye çeviren, insani değerleri zedeleyen ve sonrasında önyargı dediğimiz savları ortaya çıkaran bir vebadır.
