Üşüyorum...
Sahi ölmemiş miydim ben?
Yoksa kendi yalnızlığımda mı boğuluyorum?
Ruhum bedenimden çoktan ayrılmış
Ve ben kalan kemik parçalarıma bir battaniye örtmüşüm
Neden bu çaba?
Herkes deniz kenarına oturmuş mavinin binbir tonunu seyrederken,
Ben çürük sandalyemde ölümü kıyısında değil
Hırçın dalgalarla boğuşurken bekliyorum
Öldüğümü bile bilmeden...