İnsanın kendisini tarih önünde haklı, sevdiklerinin önündeyse haksız hissetmesi çok mümkün, hatta normal bir durumdur.
Asıl trajedi buydu. Bir adamın kötü olmaya cesaret etmesi değil, milyonlarca insanın iyi olmaya cesaret edememesiydi.
İnsan soyu önemsizdir. İhanet edilmemesi gereken insanın kendisidir.
Ölümü göze alma arzusu son büyük sapkınlığımız. Karanlıktan gelip karanlığa gidiyoruz. Neden karanlıkta yaşayalım ki?
Kimi insan vardır, topluma hiç farkında olmadan karışır, kimiyse topluma onu denetim altında tutarak karışır. Biri vitestir, dişli çarktır, diğeriyse bir mühendis ya da sürücü. Ama bunun dışında durmaya karar veren bir kişinin yalnızca kendi vardığı ve hiçliği arasındaki çözülmeyi ifade etme yetisi vardır. Cogito değil, scribo, pingo, ergo sum.*