Anladım ki, dostluk yok mu, dünya da yoktur. Hoş bulduk dostlarım... dünyayı buldum: çünkü sizi buldum.
Kadına bir daha baktım:
İçimdeydi, beş duyumda ve milyon mu, milyar mı, kılcallar dahil ne kadar damarım varsa hepsinde atıyor, sinir uçlarımda titreşimler yapıyordu,
kısaca, o olduğu yerde değil, asıl bendeydi,
ama gene de bakmadan yapamadım.
Aşk nasıl olur da -bir patlama gibi- iki hayata birden ve hiç düşünülmezken, aynı kuvvetle, aynı tarzda hükmeder bilmiyorum.
Bir kıta keşfedilmiştir ama keşfedilen cennet de olsa, insan tek başına olduktan sonra neye yarar?