Dizlerinin dibinde ağlayan, ölümü senden, yalvara yalvara isteyen... nasıl olur da, bir gün, bırakır, gider... bilmiyorum.
Halbuki yeşil ağaçların; "Nefes alıp veriyorum, yaşıyorum, sevebilirim!" diye şarkı söyleyen bir hali vardır. "Sev beni!" der gibi, kızlar gibi.
"Sen anneme ait bir hatıra, çocukluğumdan kalma bir şarkı gibisin. Bana onlardan daha yakın, onlardan daha çok sahipsin. Ben sensiz kendimi düşünemem ki..."
Ona baktım ve:
"Ben sizi eskiden tanıyorum," dedim.
Bana çocukluğumuz beraber geçmiş gibi geliyordu.
Bazen birimiz dünyanın bir ucuna, öbürümüz öteki ucuna gider ve birbirimize doğru yürümeye başlardık. Birbirimize doğru yürür, iklimler, memleketler ve insanlar değiştirerek yürür, bizi ayıran zamanın adım adım yok oluşunu hazdan eriyecekmiş gibi duyardık.