Her duygu zıttından beslenir.Ne kadar iyi olmaya çalışırsak,kızmassak,üzülmessek mutluluğumuz da o oranda azalır.Değişik bir ince çizgi.Bu yüzden farklı bakış açıları yakaladıkça hayat acıtmaya başlar.Düşünmemek sadece hissetmek hayatı,aşkı güzel kılar,ama düşündükçe gerçeklik perdesi aralandikça işler sarpa sarar,insan ararken kaybolmuş bulur kendisini.Ne yapmalı peki?