Teoman Duralı, modern dönemdeki "Kur'an bize yeter" sloganıyla filizlenen ve Peygamber'in postacı konumuna indirgenmeye çalışıldığı akımların varacağı felsefi sonu çok iyi görüyordu.
Peygamberi aradan çıkardığınız an, din rasyonel bir ideolojiye ya da kişisel bir ahlak felsefesine dönüşür.
Eğer vahyin ilk uygulayıcısı, şarihi (açıklayıcısı) ve yaşayan örneği olan Hz. Muhammed dışlanırsa, her birey kendi dininin kurucusu haline gelir. Ortada ortak bir ibadet dili, ortak bir yaşam ahlakı ve yaşayan bir sünnet kalmaz. Bu da teoride teizme veya bir tür felsefi "İslam" algısına kapı açsa da, dinin yaşayan özü olan "Müslümanlığı" imkansız kılar.
Özetle Duralı; Peygamberi dışlamanın, İslam'ı korumak değil, aksine onu hayattan koparıp sadece zihni bir egzersiz haline getirmek olduğunu savunur. Müslüman olmak, o soyut nizama bir insan rehberliğinde, onun adımlarını takip ederek bilfiil dahil olmaktır.
Eskiden insanlar profil fotoğrafına yüzünü koyardı, şimdi çoğu kişi yapay zekânın çizdiği kusursuz bir yüzün arkasına saklanıyor.
Belki de çağımızın en büyük çelişkisi bu:
Kendimiz olabilmek için onlarca filtre, uygulama ve yapay görüntü kullanıyoruz.
Oysa bir kitap platformunda en ilginç şey kusursuz görünmek değil, gerçek olmaktır.
Çok sevdiğim insanlar kendinden soğutunca üzülüyorum, ne güzel seviyordum ben seni neden bozdun?
"İnsan kalbi bir kez uyanmaya görsün; artık hiçbir töre, hiçbir yasak ve hiçbir zincir onu eski karanlığına geri döndüremez."
Cemile; bozkırın ortasında, savaşın soğuk yüzüne inat sıcacık, samimi ve cesur bir başkaldırının öyküsü. Geleneklerin duvarlarını yıkan, aşkın ve özgürlüğün peşinden gidenlerin romanı. Aytmatov'un kalemi yine kalbimin en hassas yerine dokundu. Kalemine sağlık koca çınar. 📚💚
Gün biter,
Gece biter,
Heyecanla gittiğin yol biter de,
İlk yaralandığın yerin acısı baki kalır...