Şair,
"Ömrümce sana yandım, sen ancak suyu mezarıma yetiştirdin." demiş...
Keşke şair ömrünce bir hayale yanacağına hakikate yansaydı;
o vakit mezarına dökülen suyu değil, kalbine inen sonsuz güzelliği aşkla görürdü.
Aşkla yanışı hasret değil, vuslat olurdu; mezarına rahmet iner, miracına vuslat mührü vurulurdu.
O vakit anlardı ki vefasızlık kulda olur, Allah’ta vefa sonsuzdur.
___ /Güven Taşdemir