m
@vemer
ne yaparsam yapayım, anladığın kadarım
Şu anda okuduğu kitap
Ama aşkta her şeyimi vermiştim; yeteneklerimi, çabamı, duygularımı, en derin duygularımı... Bir azize gibi, bedelini hiç hesaplamadan, elimde avucumda ne varsa hepsini vermiştim. Tek bir şey dışında hiçbir şey istememiştim, hiçbir şey: aşkın korumasına sığınmak. Kendimi yeniden bulmak, yitirdiğim benliğimi yeniden kazanmak. Küçük görülmeyen, aşağılanmayan, tersine saygın ve üstün tutulan, duyarak yaşayan bir insan olmak.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
"Âşığım."
"Âşık mı?"
"Sevmek ne demek, biliyor musun?" diye sordum.
Üzgün üzgün, "Hayır," dedi.
"Zavallı," dedim.
"Seni zavallı kadın, yanılgılar içindesin," dedi. "Aşk diye bir şeyin varlığına inanıyor musun?"
"Aşk beni bambaşka bir insan yaptı. Dünyayı harikulade kıldı."
Konuşurken sesinde derin bir hüzün vardı: "Düş dünyasında yaşıyorsun. Bizim gibi meteliksiz kadınların kulaklarına fısıldanan aşk sözlerine inanıyor musun?"
Tabağıma bakmaktan kaçınan bu gözler beni birdenbire gerçeğin farkına vardırdı; ömrümde ilk kez ne kadar yemek aldığıma bakmak için tabağıma dikilen gözler olmadan yemek yediğimi fark ettim. Doğduğumdan beri dört açılmış, çekinmesiz, tabağımdaki yiyeceğin her lokmasını izleyen bir çift göz, hep karşımdaydı.
Şerife bir gün, "Ne Beyumi, ne de avanesi senin değerinin farkına varmamış. Çünkü sen kendini yeterince satmayı becerememişsin. Erkekler kadının değerini bilemez, Firdevs. Kendi değerini belirleyen kadındır. Fiyatın yükseldikçe, erkek senin gerçekten değerli olduğunu daha çok kavrar, elindekini avucundakini sana vermeye razı olur. Kendi olanağı yoksa sana vermek için başkasından çalar," dedi.
"Herkes bir gün ölecek Firdevs. Sen de, ben de. Önemli olan ölene kadar nasıl yaşayacağımız."
"Nasıl yaşayacağız? Yaşam çok zor."
"Yaşamdan daha sert olmalısın Firdevs. Yaşam çok sert. Gerçekten yaşayanlar yalnızca ondan daha sert olanlardır."