fena sürükleyici bir kitap. dili ağır değil ama yer yer hissettirdikleri öyle sayılabilir. herkeste aynı etkiyi bırakacağını asla düşünmüyorum. yani objektif bakınca çok da derin bir kitap değil işte. kimin kendinden ne bulduğuna bağlı. AMA buradaki incelemelerde karakterle yapılan birkaç sığ yorum da biraz sinirime dokundu. ari ve dante'nin karakterleri bence pek hak etmiyordu o yorumları.
sadece kitabın sonu hiç tatmin edici değildi benim için. her şey bir anda oldu. ari gibi bir karakterin anne babasının yönlendirmesine bu kadar uyum sağlaması mı hoşuma gitmedi yoksa gerçekten hızlı mı gelişti anlamadım.
hani kitabın başından sezdiğim bir şeyler olmuş olsun isterdim. ama bana ari'nin hisleri hep saf dostluktan öte gelmedi. dante öyle değildi mesela onun duyguları kitabın başından beri çok iyi hissettirildi.
sonunda anne ve babasının "aşık değilsen niye onu kurtardın neden onun için birilerini dövdün" argümanlarının ari'de karşılık bulması...
neyse sonuna göre değerlendirmeyeceğim. fena kitap değildi.
Aristotle and Dante Discover the Secrets of the UniverseBenjamin Alire Sáenz · Simon & Schuster Books · 20122,958 okunma
“As far as I was concerned, the sun could have melted the blue right off the sky. Then the sky could be as miserable as I was.”
“The problem with my life was that it was someone else’s idea.”
“Feeling sorry for myself was an art. I think a part of me liked doing that. Maybe it had something to do with my birth order. You know, I think that was part of it. I didn’t like the fact that I was a pseudo only child. I didn’t know how else to think of myself. I was an only child without actually being one. That sucked.”
“Would you ever?” I said. “Run away?”
“No.”
“Why not?”
“You want me to tell you a secret?”
“Sure.”
“I’m crazy about my mom and dad.”
That really made me smile. I’d never heard anyone say that about their parents. I mean, no one was crazy about their parents. Except Dante.”