dini inançlar, özgürlük ve bilim yolundaki tüm şehitler, kendi vicdanlarına, insanlık ve mantık kurallarına uymak için kendilerini susturmak isteyenlere karşı gelmek zorundalardır. eğer bir insan boyu eğer ve itaatsizlik yapmazsa, o bir köledir; eğer yalnızca karşı gelebiliyor ama itaat ediyorsa, o bir asidir (bir devrimci değildir); öfkeyle, hayal kırıklığıyla, kırgınlıkla hareket eder, bir inanç ya da ilke adına değil.
fena sürükleyici bir kitap. dili ağır değil ama yer yer hissettirdikleri öyle sayılabilir. herkeste aynı etkiyi bırakacağını asla düşünmüyorum. yani objektif bakınca çok da derin bir kitap değil işte. kimin kendinden ne bulduğuna bağlı. AMA buradaki incelemelerde karakterle yapılan birkaç sığ yorum da biraz sinirime dokundu. ari ve dante'nin karakterleri bence pek hak etmiyordu o yorumları.
sadece kitabın sonu hiç tatmin edici değildi benim için. her şey bir anda oldu. ari gibi bir karakterin anne babasının yönlendirmesine bu kadar uyum sağlaması mı hoşuma gitmedi yoksa gerçekten hızlı mı gelişti anlamadım.
hani kitabın başından sezdiğim bir şeyler olmuş olsun isterdim. ama bana ari'nin hisleri hep saf dostluktan öte gelmedi. dante öyle değildi mesela onun duyguları kitabın başından beri çok iyi hissettirildi.
sonunda anne ve babasının "aşık değilsen niye onu kurtardın neden onun için birilerini dövdün" argümanlarının ari'de karşılık bulması...
neyse sonuna göre değerlendirmeyeceğim. fena kitap değildi.