çocuktuk o zamanlar.. meğer cinayet işlemeyi ne kadar büyütmüşüz gözümüzde. binlerce insan binlerce savaşta binlerce insan öldürüp ailelerine dönmedi mi? hangi katliamcı, hangi soykırımcı evine kadar gelip de kapısından döndü? hangi biri yaptıklarından utandı? aralarında mahkemelere çıkarılıp yargılananlar oldu ama onlar bile yakalandıkları için utandılar, öldürdükleri için değil.
Reklam
sonra dönüp bana baktı. "hiçbir şey hissetmedim" dedi. "hiçbir şey hissetmiyorum" dedi. "hiçbir şey hissetmeyeceğim" dedi.
ama ölmedim. yaşamam gerektiği için değil. sadece ölemediğim için.
kendimi bildim bileli, kendimi bilemeyeceğimi yazıyorum. yine de varlığımın nedenini sorgulamaktan asla vazgeçmedim. hayatımın anlamını ve bu dünyadaki işlevimin ne olduğunu çözmek için yıllarca düşündüm.
"vicdan, hocam. uyutmaz adamı. döndürür böyle yatakta."
Reklam