İnsan tabiatının sınırları vardır:sevinç,üzünç acıları bir ölçüye kadar kaldırabilir ve bu aşılırsa mahvolur. Yani sorun burada,birinin zayıf ya da güçlü olması değil,acısının ölçüsüne dayanıp dayanamayacağıdır.
Bildiğimiz her şey, yeri geldiğinde hatırladıklarımızla sınırlıdır.Diğer bir deyişle,ihtiyacımız olduğu anda hatırlayamadıktan sonra dünyanın bilgisine de sahip olsak,bize fayda vermez.