Eskiden diye başlayan cümleler kurmaya başlamamışız. Genciz. Şu dünyayı sevmeyecek kadar genciz.
Neyse işte, dün gece ansızın uyanınca anladım: Vaktiyle bir rüyaya malzeme olacak kadar muhteşem yaşamışız.
Reklam
Belki çocukluk yıllarımızdaki kadar mutlu değiliz ama yine de keyfimiz yerinde. Zaten çocuk olsak, sırf o geçidi görmek bile havalara uçmamıza yeterdi. Bence hayata haksızlık etmemek adına, çocukluk yılları böyle durumlarda kategori dışı tutulmalı. Çünkü öyle güzel bir kafaydı ki çocukluk mereti, bugüne kadar ne içtiysem, ne denediysem, hiçbiri beni tekrar oraya götüremedi. Nasıl götürsün? Tanıdığımız herkesin hayatta olduğu, ölümsüz yıllardı o zamanlar. Herkes çivi gibi, dipdiri ayaktaydı. Teyze, amca dediğimiz insanlar dahi en fazla bizim şimdiki yaşımızdaydı. İnanmıyorsan git bak, bütün o teyzeler hala en vatkalı, en permalı halleriyle oradadırlar. Rüya gibi... Sanırım bu nedenle rüyalarımda çocukluğumu görmüyorum. Bir rüyanın rüyası kolay kolay görülmüyor.
Ölesiye parasız ama mutlu olduğumuz günlerden biriydi.
Uzun lafın kısası: Benim için Rasim Abi burada var olmaya devam ediyor. Akşamları hala onunla birlikte gemileri izliyorum. Eskiden hep oturduğu ağacın altına biraz şarap döküyorum önce, sonra "Az kenara kay Rasim Abi" deyip yanına oturuyorum. Başka ne denir ki... Öyle güzeldi ki bizim dostluğumuz, içinden ölüm bile geçemedi.
Bu gece de sen, tıpkı benim yıllar önce yaptığım gibi, gelip bu banka oturdun ya? Rasim Abi ben oldum, sen de ben. Bakarsın bizim de çok güzel bir dostluğumuz olur.
Ve...
"Takma lan kafana. Bir geldik bir gidiyoruz, gerisi hikaye. Ha, bir de... Bir sigara versene"
Cam kapıdaki mutlu suretime bakarken gerçeği anladım: Bunca zamandır hayattan beklediğim, yaptığım ve yapacağım bütün saçmalıkları haklı gösterecek küçük çapta bir faciaymış.
Ne diyeyim, huzur tuhaf şey arkadaş, ancak kaybedecek bir şeyin kalmadığında gelip seni buluyor.
Reklam